เมื่อได้พบคุณ.... :
...เมื่อคุณบอกกับผม ว่าวันเดียวกันนั้นเป้นของเราทั้งคู่
ผมเผลอคิดหวั่นไหว
เป็นความบังเอิญหรือไร หรือเส้นดายแดงนำเรามาพบกัน
ผมขอบอกกับคุณได้ไหม
ว่าวันนี้โลกของผมเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร


.....เมื่อผมได้พบกับคุณ ผมพบว่า
ไม่เคยมีลูกกวาดมหัศจรรย์ชนิดไหน
ที่จะนำความหวานเข้าไปสัมผัสถึงหัวใจ
ได้เท่ากับลูกกวาดที่คุณให้ผม


.....เมื่อได้ใกล้คุณ ผมพบว่า
ท่วงทำนองจากหีบเพลงเล็กๆที่คุณให้ผม
เป็นท่วงทำนองที่ไพเราะที่สุดในโลก
เพียงเพราะมีคุณฟังท่วงทำนองเหล่านั้น อยู่ด้วยกันเคียงข้าง


.....เมื่อต้องห่างจากคุณ ผมว่า
ช่วงเวลาไม่ชั่วที่เราห่างกัน
กลับดูเหมือนยาวนานหลายวัน
เมื่อผมมีเพียงแต่คุณเท่านั้น ในความคิดคำนึง


และเมื่อมีคุณในวันนี้ ผมพบว่า
หลายครั้งกับช่วงเวลาในอดีต
ที่ผมเคยรู้สึกโดดเดี่ยวราวกับอยู่เพียงลำพัง
กลับถูกแทนที่ด้วยหลากสิ่งมหัศจรรย์ที่คุณนำมา


และหากความรัก ทำให้คนเราเป็นกวี
สำหรับผม คงเป็นความมหัศจรรย์เหล่านี้
ที่ทำให้ผมเขียนบางสิ่ง
ซึ่งหวังว่าอาจจะเป็บบทกวี
เพื่อบอกกับคุณคนเดียวเท่านั้น
ว่าผม...คงไม่มีทางได้พบสิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้เลย...

“ หากผม...ไม่ได้พบคุณ ”
Bobby to Doomy

a day 95,july 2008

หากฉันไม่ได้พบคุณ....

...เมื่อเส้นด้ายสีแดงนำเรามาพบกัน
ถ้าหากไม่พบคุณวันนั้น...
ท่วงทำนองในหีบเพลงเล็กๆของฉัน
คงไม่ไพเราะได้เท่าวันนี้

... ลูกกวาดอันแสนจะธรรมดา
ฉันไม่เคยคิดว่า...
มันช่างมีค่ากับคุณเหลือเกิน

....และหากความรัก...
ทำให้คุณเป็นกวี
จากสิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้
โปรดรู้ไว้นะคนดี
“ คุณจะเป็นกวีที่ฉันยินดี จะฟังตลอดไป....”

ขอบคุณจากใจ
Doomy to Bobby